รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์โครงการวิจัย ประสิทธิผลของโปรแกรมฝึกอบรมการช่วยฟื้นคืนชีพและการใช้เครื่องช็อกไฟฟ้าหัวใจอัตโนมัติสาหรับเจ้าหน้าที่และอาสาสมัครในเขตคลองสามวา กรุงเทพมหานคร

Abstract

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความเต็มใจหรือความตั้งใจในการช่วยฟื้นคืนชีพและการใช้เครื่องช็อกไฟฟ้าหัวใจอัตโนมัติ และประเมินประสิทธิผลของโปรแกรมฝึกอบรมการช่วยฟื้นคืนชีพและการใช้เครื่องช็อกไฟฟ้าหัวใจอัตโนมัติ การวิจัยแบ่งออกเป็น 2 ระยะ ได้แก่ ระยะที่ 1 การศึกษาปัจจัยที่สัมพันธ์กับความเต็มใจหรือความตั้งใจในการช่วยฟื้นคืนชีพและการใช้เครื่องช็อกไฟฟ้าหัวใจอัตโนมัติของเจ้าหน้าที่และอาสาสมัครในเขตคลองสามวา กรุงเทพมหานคร กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วย เจ้าหน้าที่และอาสาสมัครจำนวน 120 คน การเก็บรวบรวมข้อมูลระหว่างเดือนเมษายนถึงพฤษภาคม พ.ศ. 2567 โดยใช้เครื่องมือวิจัย ได้แก่ แบบสอบถามข้อมูลทั่วไป แบบวัดความรู้ ทัศนคติ การคล้อยตามกลุ่มอ้างอิง การรับรู้การควบคุมพฤติกรรม และความเต็มใจหรือความตั้งใจในการช่วยฟื้นคืนชีพและการใช้เครื่องช็อกไฟฟ้าหัวใจอัตโนมัติ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา วิเคราะห์หาความสัมพันธ์โดยใช้ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของสเปียร์แมน และการวิเคราะห์การถดถอยโลจิสติกแบบหลายตัวแปร ระยะที่ 2 การศึกษาประสิทธิผลของโปรแกรมฝึกอบรมการช่วยฟื้นคืนชีพและการใช้เครื่องช็อกไฟฟ้าหัวใจอัตโนมัติสำหรับเจ้าหน้าที่และอาสาสมัครในเขตคลองสามวา กรุงเทพมหานคร เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง โดยวัดผลก่อนและหลังในกลุ่มเดียว ดำเนินการระหว่างเดือนตุลาคมถึงธันวาคม พ.ศ. 2567 กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วย เจ้าหน้าที่และอาสาสมัครจำนวน 50 คน ซึ่งได้รับการคัดเลือกแบบเฉพาะเจาะจง จากพื้นที่เขตคลองสามวา กรุงเทพมหานคร โปรแกรมการฝึกอบรมพัฒนาขึ้นตามแนวคิดการเรียนรู้จากประสบการณ์ของ Kolb (1984) เก็บข้อมูลดำเนินการก่อนและหลังการอบรม โดยใช้แบบสอบถามข้อมูลทั่วไป แบบวัดความรู้ ทัศนคติ การคล้อยตามกลุ่มอ้างอิง การรับรู้การควบคุมพฤติกรรม ความเต็มใจหรือความตั้งใจในการช่วยฟื้นคืนชีพและการใช้เครื่องช็อกไฟฟ้าหัวใจอัตโนมัติ และแบบตรวจสอบทักษะในการปฏิบัติทักษะการช่วยฟื้นคืนชีพและการใช้เครื่องช็อกไฟฟ้าหัวใจอัตโนมัติ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา และการทดสอบความแตกต่างด้วย Wilcoxon Signed Ranks Test ผลการวิจัยพบว่า การวิจัยระยะที่ 1 พบว่า กลุ่มตัวอย่างมีคะแนนเฉลี่ยความรู้เกี่ยวกับการช่วยฟื้นคืนชีพและการใช้เครื่องช็อกไฟฟ้าหัวใจอัตโนมัติอยู่ในระดับดี ในขณะที่คะแนนเฉลี่ยสำหรับทัศนคติต่อการช่วยฟื้นคืนชีพและการใช้เครื่องช็อกไฟฟ้าหัวใจอัตโนมัติ การคล้อยตามกลุ่มอ้างอิงเกี่ยวกับการช่วยฟื้นคืนชีพและการใช้เครื่องช็อกไฟฟ้าหัวใจอัตโนมัติ และการรับรู้การควบคุมพฤติกรรมการช่วยฟื้นคืนชีพและการใช้เครื่องช็อกไฟฟ้าหัวใจอัตโนมัติอยู่ในระดับปานกลาง คะแนนเฉลี่ยความเต็มใจหรือความตั้งใจในการช่วยฟื้นคืนชีพและการใช้เครื่องช็อกไฟฟ้าหัวใจอัตโนมัติได้คะแนนสูง ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับความเต็มใจหรือความตั้งใจในการทำการช่วยฟื้นคืนชีพและการใช้เครื่องช็อกไฟฟ้าหัวใจอัตโนมัติของเจ้าหน้าที่และอาสาสมัครในเขตคลองสามวาอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ได้แก่ ทัศนคติ การคล้อยตามกลุ่มอ้างอิง และการรับรู้การควบคุมพฤติกรรม การวิเคราะห์การถดถอยโลจิสติกแบบหลายตัวแปรพบว่า ปัจจัยด้านทัศนคติต่อการช่วยฟื้นคืนชีพและการใช้เครื่องช็อกไฟฟ้าหัวใจอัตโนมัติ และการคล้อยตามกลุ่มอ้างอิงในการช่วยฟื้นคืนชีพและการใช้เครื่องช็อกไฟฟ้าหัวใจอัตโนมัติมีอิทธิพลต่อความเต็มใจหรือความตั้งใจอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ โดยโมเดลการถดถอยเชิงโลจิสติกทำนายความเต็มใจหรือความตั้งใจในการทำการช่วยฟื้นคืนชีพและการใช้เครื่องช็อกไฟฟ้าหัวใจอัตโนมัติของเจ้าหน้าที่และอาสาสมัครถึงร้อยละ 74.22 ผลการวิจัยระยะที่ 2 พบว่า ภายหลังเข้าร่วมโปรแกรมฝึกอบรมการช่วยฟื้นคืนชีพและการใช้เครื่องช็อกไฟฟ้าหัวใจอัตโนมัติสำหรับเจ้าหน้าที่และอาสาสมัครในเขตคลองสามวา กลุ่มตัวอย่างมีคะแนนความรู้ ทัศนคติ การคล้อยตามกลุ่มอ้างอิง การรับรู้เกี่ยวกับการควบคุมพฤติกรรม และความเต็มใจหรือความตั้งใจในการช่วยฟื้นคืนชีพและการใช้เครื่องช็อกไฟฟ้าหัวใจอัตโนมัติสูงกว่าก่อนเข้าร่วมโปรแกรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < .001)