การพัฒนาอุตสาหกรรมยางพาราของประเทศไทย กรณีศึกษา จังหวัดนครศรีธรรมราช

Abstract

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษานโยบายภาครัฐในการส่งเสริมอุตสาหกรรมยางพาราของประเทศไทย ผ่านการศึกษาระบบห่วงโซ่ (Eco-system) ของอุตสาหกรรมยางพารา รวมถึงการวิเคราะห์แนวทางการเพิ่มมูลค่าและศักยภาพการแข่งขันอุตสาหกรรมยางพารา จากกรณีศึกษาจังหวัดนครศรีธรรมราช โดยใช้กระบวนการวิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) ประกอบด้วย การวิจัยเอกสาร (Document Research) และการสัมภาษณ์เจาะลึกรายบุคคล (In-depth interview) รวมทั้งวิเคราะห์ SWOT Analysis และ TOWS Matrix ผลการศึกษาพบว่า แนวทางการเพิ่มมูลค่าและศักยภาพการแข่งขันอุตสาหกรรมยางพาราจะดีขึ้นนั้น รัฐบาลจะต้องกำหนดพื้นที่เป้าหมายพัฒนาโดยเน้นการรวมกลุ่มคลัสเตอร์ โดยนำเทคโนโลยีและนวัตกรรมที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมมาช่วยขับเคลื่อนในการพัฒนาอุตสาหกรรมยางพาราจากต้นน้ำสู่ปลายน้ำ โดยเริ่มจาก 3 กลุ่ม คือ กลุ่มผลิตภัณฑ์สนับสนุนการแปรรูปล้อยาง กลุ่มผลิตภัณฑ์จากน้ำยางข้น และกลุ่มผลิตภัณฑ์อื่น ๆ เช่น พื้นรองเท้า เป็นต้น ทั้งนี้จังหวัดนครศรีธรรมราชตั้งอยู่ในการพัฒนาเขตเศรษฐกิจพิเศษ เพื่อพัฒนาเชื่อมโยงกับเขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก (EEC) และเขตเศรษฐกิจพิเศษชายแดน (SEZ) การรวมกลุ่มคลัสเตอร์ดังกล่าวก่อให้เกิดการลงทุน 8.8 หมื่นล้านบาท และการส่งออกผลิตภัณฑ์ยางมีมูลค่า 2 แสนล้านบาท ส่งผลต่อความต้องการใช้ยางในประเทศเพิ่มขึ้น 1.1 ล้านตัน สามารถสร้างงานในพื้นที่ 45,000 คน เกษตรกรชาวสวนยางจะมีรายได้เพิ่มขึ้น 22,000 บาทต่อไร่ข้อเสนอแนะ รัฐควรดำเนินดังนี้ 1.แก้ไขโครงสร้างการผลิตของอุตสาหกรรมยางพารา 2. มาตรการรวมกลุ่มการผลิตของอุตสาหกรรมยางพารา 3. มาตรการการสร้างผลิตภัณฑ์มูลค่าเพิ่มที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม 4. มาตรการตรวจสอบย้อนกลับ